چند شعر از صالحه وهاب واصل

باورعشق

جزء غــم عشق تــو عشق کسی در سر نکنـــم

در حضور تـو نظــر بـــر رخ دیگـــــر نکنـــم

ای که هــر کفـــر مرا گشته ئی ایمــــان بیـــــا

که بـه جـزء نقش تــو در دیده مصـــور نکنـــم

ای کــــه پـاکیـــزه تـــرینی بنشیـن بر چشـــمـم

کـه د گــــر مـــژه بــه آب هــوسی تــر نکنــــم

مـرغ دل از نفست راه بــــر شــــاهیــن شــــــد

بــاز در دام, من ایــن مــرغ زریـن پـــرنکنـــم

میبـرم آرزوئی دیـــدن روی تـــو بـــــه خـواب

آه و بیـــــداد کـــه ایـن طُرفــــه مقــدر نکنــــم

در تب و تــاب نشــــد مشک ختـــن از بـــویت

این سخن راســــت نمیـــــدانــم و بــاور نکنـــم

صبح دیــدار رخت بیخود و مـدهـــوشــــم کرد

از غبــــار خـــودی این صبــح مکـــدر نکنـــم

مـاهـرویان جهـــان عشق تــــو از من بـردنـــد

شـــد خطــائی  کــه دگـر بـــار مکــرر نکنـــم

چـون غـزل رقص کنان میروی درجان و دلـم

من به جــز ء نغمۀ جانبخش تـرا ســـر نکنـــم

بنـــواز از قــــــدمت  خـــاک رۀ عشـــقـت را

کـــه دو عالـــم بـه کف پـات بـــرابـــر نکنـــم

من ز تو زنـده شدم ای تو مـرا هستی ئی جان

کـه دگــــر تکیــــه بـه این نفس مـزور نکنـــم

«واهبا» بُرد مرا تا بـه خـدا هستی ئی عشــق

تـا کـــه آتش نشـــــوم رقص مـــدور نکنـــم

زخم

زخمی  که  دادۀ   تو  ز مژگان  بر این دلم

دانی  که جزء  نوا  و تپــش  نیست حاصلم

از  راه  دیده  بر  دل  من  جـــا  گزیده ئی

هر   سو   نظر   بیفگنم    هســــتی   مقابلم

از  عشق  تو  شـــیرین بود ام  تلـخی   ایام

عیبــم  مکن   اگــر   سـر  راه  تـو ســـائلم

مهرت  بدل    امید  وصــال   تو   میدهــــد

زینرو  ز خویـــش رفته و از خویـش غافلم

ســوزم میان  شعلۀ حسرت چون اشک شمع

چون موج سر کشـی به  تکاپوئی  ســـاحلم

گشتـم غلام و پیــــرو پیــــر مغـــــان و دیـر

«واهب» که او نمـوده به  عشق  تو  واصلم

زخم محراب

این کلبــــۀ چشم تــر من گـــــــرداب است

وز بــارش عشـــق هستی انــدر تاب است

ای دوست ز نـــالـــــه های شبگیـر مپرس

کین عـالم دل پـر از شــــرار نــــا ب است

گـــم میشوم از وهـــــم سیـــــه بختی شـب

چون ســـایه من زیر سر مهتــــــاب اسـت

هستی طــــلبی بگیــــــر دامـــــان فـــقــــر

کینجــــا می و میگساری با اربــــاب است

«واهب» تو ملاف ز عشق و بر خاطر دار

کین زخم دل از تیر نه , از محراب است

«مــــــا»

بیا بنشین

 بنشین کنار من  که ره شب دراز نیست

ما هردو رهگذر

 محتاج انحلال و هماهنگی و همی

مفتون قصه های نظر  با سماع دل

مگذار این دقایق وصلت هدر رود

بنشین پیشرویم  بر من نگاه کن

بر گوی راز بستۀ دل با لب نگاه

اندیشۀ گذشتن شب دور کن ز سر

بگذارباغبان همه هستی و عدم

از دانه های عشق , وز اختران  و انجم بیرنگی ئی فضاء

در بطن آسمان نهد تخمه هائی نور

بگذار آسمان شود آبستن از شفق

بگذار از تبسم ما دُخت آفتاب

آگنده از حرارت آغوش آرزو

خندد به سوی ما

بنشین که طفل روز مثال فرشته ها

با بال هائی باز و فراغش به سوئی ما

آغوش وا کند

بنشین کآسمان سیه پوشِ کینه دل

از بودنت کنار من اندر حریم مهر

با تیغ زر ز کورۀ وَساوِسِ حسد

از رُخ نقاب تیره و پُر وحشت و سیاه

با خشم بر کند

***********

بنشین کنار من

بنشین که راه فاصله ها در عدم رود

دست عدم مگیر

با بعد خو مکن

بنشین تا بگویمت از لذت وصال

از نور با صفا

از رنگ این هوا که ببینی به چشم دل

بنشین که خوانم از غزل بیصدائی دل

از شعر راز ها

از نغمۀ حزینیکه میبارد از فضاء

از قصۀ شکستۀ پیچیده در گلو

از من مرو بمان

 بنشین که با تو ذاده شود طفل با همی

 نوزاد همدلی

در بستر نیاز،  گهوارۀ حقیقت و آغوش باوری

بنشین که ذره ذره شود خانۀ دوئی

 در زیر پای ما

بنشین که تا به عشق در آمیزمت بخود

بنشین تا که در دل شب گوری برکنیم

آغوش گور پُر ز تنِ تو و من کنیم

بنشین تا زُدوده شود نقش تو و من

از صفحۀ های دل،  زآئینه ئی خیال

بنشین که روی گور تو و من ز خاک ما

خشتی بنا کنیم

اعمار آشیانۀ پُر از صفا کنیم

إحیاءِ ما کنیم.

آفتاب

رفتـــــی و رفت شــــوکت انوار آفتاب
بی روئی تو چی تیره شــــد و تار آفتاب

از جلوۀ  رخ تو چمن غرق عشرتـست
برگو مـــتاب بســـــوئی چمنزار آفتاب

از پرتو جمال تو گل مشــــــگفد به باغ
گلها نیند شـــــــــــایق  دیدار آفــــــتاب

برآســـتان عشق برم سجدۀ  نعیـــــــــم
کز بختِ رهنــمون شــــده ام یار آفتاب

 «واهِب» دلش ز گرمی عـشـق توشعلۀ ور
چون جلوۀ رخ  تــو کــــند  کار  آفـــتاب

هوایت

هوایت در سر و آن صورت ماهت به چشمانم

به یادت هر نفس میمیرم ای عشق من ای جانم

دلم بردی و در عشقت سرا پا  کردی   معتادم

ترا از من  خیالی  نیست در سـر خوب  میدانم

برای یک پیامت لحظه هــا چون شمع میسوزم

بکن یادی ز دور افتاده ات ای شاه و سلطانـــم

دل« واهِب» برابر  نیست بـا  خاک درت امــا

حضور تست کز نورش چو خورشید فروزانــم

عشق

تو مرا زنده  نمودی  تو مرا جان  شدی ای  عشق

تو چون احساس ملیحی که مرا آن  شدی ای عشق

تو   چو  آهنگ  غزل  ها ,  نغمه و  ساز و  نوائی

تو به اعضائی وجودم طرب افشان شدی ای عشق

تو  چه  دردی  که  خراشنده تر  از  زهری  و اما

درد ها دادی و خود  دارو و درمان شدی ای عشق

تو   کدام   عطر  لطیفی  که   دمادم     به   مشامم

بدمیدی   و مرا نقد  دو صد  جان شدی  ای  عشق

ای   گل  عشق   که   در  سینۀ  «واهِب» بشگفتی

زنده  کردی  دلش و شمع فروزان شدی  ای عشق

شکنجه

از شــدت شــــکنجه رســــن گریه میکند

شــــلاق از نوازش تن گریــــه میـــــکند

مارا کجـــا مجال دهـــن باز کردن اسـت

در ســـــــــینه ام نوا ز وَهَن گریه میکند

هر  قطره اشک گوهر ی از هاتِلِ اَلَــــم

بر حـــال بی زبانی من گریــــه میــــکند

غم سوخت از شراره ئی سلاخه ئی ستم

خاکســـــترش به کوره تــن گریــه میکند

ســیلاب پُر طلاطم خون ســـر زد از دلم

مرغ دلــــــم ز لای لجن گــــریه میـــکند

واهــب مباش طــالب دیـــــدار  آفتـــــاب

کو خود در آن  مقام عدن گریــه میــکن

ها تِل=ابر بسیار بارنده                      وَهَن= ضعف

بجا نشسته

بدلم   خیال  وصلت   چقدر    بجا    نشسته

تو خدائی  این شکیبا  که  به ره گدا  نشسته

چه قیامت  است  نورت ز  جهان بی  نیازی

که ذرات  جان  ما را  همه  جا  بجا  نشسته

ببرم خیال  راهی  که   فنا  شوم ز  وصلت

چه کنم که دیده  و دل زهم ما  سوی نشسته

همه  امشبم  مهیاست،   نکنم  امید  فردا

که  همائی رحمت  تو پس  درب  ما نشسته

نبرد هوائی شاهی به جهان  فانی  «واهِب»

که جهان عیان و پنهان به  قبائی  ما نشسته

.