شـهـرک ...

کاش میشد ، شهـرکی میساختـم من در فضا

از مـدار ِ شــعـله بار ِ کرهء خـــاکی ، جــــدا

ماه و پروین میشدند همسایه های خوب من

چشـمکی رد می نمـودم بی طمــع بی مـدعا

کلـبه هایش پاک و روشن پر ز نور آفـتــاب

کـوچه هایـش پر ز گـل ، از ابتـدا تا انتـــها

شهرکی بی دولت و بی قاضی و بی پاسـبان

بی هراس از کودتا و قتــل و خون و ماجـرا

رایگـان می بود کشت ِ " مزرع سبز فلک "

تا نیــافتـد کس به فکـر ِ غـارت همســایه ها

گر شــهاب ِ ثاقبی گاهی شــتابان میـگـذشـت

میکشـــیدم خــانه ام را در پنــــــاه ابـر هـــا

بر فـراز ابـر ها صدگونه گــل می کاشـــــتم

تا که برگـــردد ، برای دیدن گـلهـــــــــا خدا

این خدا از خشم و قهـر ِمردمان آزرده است

از جنــــون آدمیـان کـرده باغـــش را رهــــا

بغض اورا می شکســـتم با طنین ِ خنـده ای

آشــتی میدادمــش یکبـــار دیگــــر با صـــدا

قصــه میگفتم برایش از خطــــــاهای بشــر

از غــرور ، از سرکشی ، از کارهای ناروا

صـاف میگفتــم که یا عقـل ِسلیمی هدیه ده

یا بیــــانداز زورق مــــا را به دریای فنــــا

این نظـر دادن اگـرهم ادعـــای ساده نیست

من یقین دارم نمی گـوید چرا این ، آن چرا

یک نهــال سیب ِ دیگر میگــرفتــــم عـاریت

نی از آن سیبی که آدم خورد از دسـت حوا

سیب خوش طعمی که بخشد دانش نوفکرنو

دانشــی ، کانجا نباشـد معنی شـــاه و گـــدا

یادم آمـد مصـرع ِ پر محـتوای شــــاعری :

" اندرین ره کشــته بسیارند ، قربان شما "

**  **  **

آرزو گاهی شبیه خواب خوب کودک است

کودکـان ِ پیـر ، بسـیارند در شـــهـر ِ خــــدا

حشـمت امید

نوامبر  2009  مونشن